Genel

BENİM HALA UMUDUM VAR

Acı. Gerçekten çok büyük ve tarifsiz acı. Hatta bana tarifi yoksa kim bilir o ailelere nasıldır diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Hikayenin içine bazen bilinçli olarak giriyorum ve girdikçe daha da çıkılmaz boyutlara geliyor benim için; kim bilir o aileler nasıldır?

Böyle olaylara bakışım eskiden de çok farklı değildi tabii ama insan anne baba olunca gerçekten bir başka oluyor. Ebeveyn olmayanlar bunu anlamaz demek istemiyorum ama inanın ki şu yazıyı yazarken kaç defa katıla katıla ağlamaktan kendimden geçtim anlatamam, peki ya kim bilir o aileler nasıldır?
Bu haberi ilk telefonumda kızkardeşimden gelen mesajla ögrendim; “Biz iyiyiz, sizler nasılsınız kızlar?” Birşey olmuş İstanbul’da, mesajlaşmalar başlamış ve herkes birbirine sağ olup olmadığını soruyor. Nasıl bir soru bu, ne kadar olmaması gereken öyle değil mi? Oysa ki o sorunun yerine daha nice güzel sorular olabilirdi değil mi? Diyeceksiniz ki çok daha beterleri var, her saniye bununla yaşayan, savaşın ortasında insanlar var. Evet var, maalesef var, evet çünkü biz çiğ süt emmişiz, birbirimizi katledebilecek kadar kötüyüz yeri geldiğinde. Biz canlara kıyabiliyoruz, nasıl yapıyoruz bunu hiç düşündünüz mü? Hiç hayatınızda elinize bir silah alıp bırakın insanı herhangi bir canlının bile üzerine silah doğrultmaya çalıştınız mı? Ben yapamadım, yapamam da, yapanları da oyun icin bile olsa anlamadım, anlayamam da. Bunun oyunu olmaz, savaş oyun değildir, silah oyun değildir, öldürmek, vurmak, zarar vermek, acı vermek bunlar oyun değildir. Bunlar sadece, OYUN BİLE OLSA, yapılanı meşrulaştırır; savaşı, silahi, kavgayı, öldürmeyi. Oyun olarak bunları oynamak ne demek? Gözünüzü seveyim çocuklarınıza oyun için bile olsa silah, tüfek ve benzeri savaşla ilgili oyuncakları almayın. Öyle bir çağda yaşıyoruz ki oyuncakların çeşitliliğine ben bile inanamıyorum ama bırakın en karmaşıklarını en basit legolar bence dünyanın en güzel oyuncakları. Benim hala umudum var, gerçekten. Eğer biz dik durabilirsek belki bir sonraki nesil ya da ondan sonraki bunları yaşamaz. İnsanlığın alacağı daha çok yol var belli ki ama “Çıkmayan candan ümit kesilmez” demiş atalarımız, bir bildikleri vardır.
Ve tabii ki umutlarla bulutların üstlerine çıkmışken yine gelen bir haberle mideme biraz daha ağrı girmeye başlıyor, içim acıyor ya peki ya onlar o aileler, onlar ne haldeler? Onlar da çocuklarına belki oyuncak tabanca almamışlardı ama belki de onların da çocukları oradan tesadüfen geçen bir aracın içindeydi ve herşey bitti. Ne çabalarla aileleri onlara sahip olmuş, büyütmüş, iyi günlerinde yavrularıyla sevinmiş, kötü günlerinde yavrularına çaktırmadan içten içten ağlamışlardı, bugün ise o aileler artık yaşamıyorlar, nefes almıyorlar, alamıyorlar. Hayır ben bile böyleysem o aileler kim bilir nasıldır?
Bana bir aralar sünger gibi olduğum söylenmişti, çevresindeki birçok acıyı derinen hisseden ve kendini kaybeden bir yapım olması sebebiyle. Hatta sert bir şekilde böyle yapmamam gerektiği, o insanların kendi hikayelerinin olduğu ve herkesin kendi hikayesini yaşaması gerektiği söylenmişti. Peki tamam yaşamayayım ama bu hikaye onların değil herkesin hikayesi, ben bunu nasıl yaşamayayım; nasıl o ailenin anne babasını düşünmeyeyim, nasıl o anne babanın her uyandıkları yeni günde yavrularının olmayacağı düşüncesiyle yaşayacakları acıyı hissetmeyeyim? Kim bundan alıkoyabilir kendini, hangi İNSAN?
Cevap: Hiçbir ( ama yineliyorum hiçbir İNSAN )
Haberi aldığımız esnada Nisan’ı yatmaya hazırlıyorduk, yani eşim sağolsun hazırlıyordu, ben şok olmuş bir şekilde, telefon elimde içeri gidip ruh halimi nasıl saklarım diye düşünüyordum. Eşime, Nisan’a belli etmeden söyledim ve ikimiz de anlamsız bakışlarla öylece uyuttuk kızımızı. Uyumadı tabii, tedirginliği hissetmiş olsa gerek, 5 dakikada bir bizi çağırdı, nöbetleşe gittik. Basta sadece yaralı haberi geldi ve bizi birazcık olsun rahatlattı. Ama kızkardeşim, Şişli Etfal Hastanesi’ne yakın oturmaları sebebiyle durmayan siren seslerinden bahsedince olayın gerçek yüzü yavaş yavaş çıkmaya başladı ortaya. Televizyonu seyretmeyi bıraktım; sadece yaralılar vardi benim için. Yabancı kanallar ölü sayılarını vermeye başlamışlardı ama ben onlara da itibar etmiyordum. Ne telefonuma baktım, ne haber seyrettim, eşime de iyice tembihledim. Ve tabii ki sonunda dayanamadım, Nisan öğle uykusuna yattığı gibi baktım, baktıkça girdaba girdim, girdikçe daha da indim, indim, indim. Ben bu kadarcık şey yaşamışım çok mu, o aileler, peki o aileler ne haldeler simdi?
Yine de benim hala umudum var. Demek istiyorum. Dibi görmeniz gerekiyor belki insanlık olarak ama çıkışımız da olacak bu karanlıklardan. Belki biz göremeyeceğiz o şahane yeşilliklerde, herkesin mutlu olduğu kimsenin kimseyi üzmek dahi üzmediği, Heidi’nin ki gibi bir hissiyatla yaşayacağı bir dünyayı. Ama o günler de birgün gelecek. Burdayken değilse de yukarıdan seyrederiz o güzel günleri. Umut olsun içimizde yeter ki, o umut ısıtsın bizi, biz elimizden geleni yapalım, sonra demeyelim “keşke şunu yapsaydık,…” diye. Ne gelir elimizden demeyelim.  Herşeyden önce çocuklarımıza yönelelim, geleceğimiz onlar. Onların doğru bir şekilde büyümesi için elimizden geleni yapalım, çocukların eğitimiyle ilgili bol bol okuyalım. Kitaplardan öğrenecek çok şeyimiz var ama öncelikle onlardan öğrenecek o kadar çok şeyimiz var ki. Aslında en önemlisi bu; onları dinleyelim, onları bol bol dinleyelim. Onlar sanki öğretmenmiş gibi konuşturalım onları, karşılarına oturup dinleyelim onları. Ben şükürler olsun ki dinleyebiliyorum kızımın sesini🙏
Bundan sonra bu ve bunun gibi olaylar yüzünden yavrularının, eşlerinin, anne, babalarının, kardeşlerinin, arkadaş, dostlarının seslerini bir daha duyamayacak olanlara sabırlar diliyorum. Allah yardımcınız olsun. Başınız sagolsun. Kaybettiklerimize de Allah’tan rahmet diliyorum, mekanları cennet olsun. Bir daha hiç ama hiç olmaması dilegiyle🙏
Advertisements

2 thoughts on “BENİM HALA UMUDUM VAR

  1. Hiç bir şey yapamasak bile tepki göstermek ses vermek paylaşmak. ..senin de dediğin gibi çocuklarımıza insanlığı asilamak belki kötülüğü yok etmede minik adamlardan biri olacaktır.

    Liked by 1 person

    1. Kesinlikle👍Bizim yegane amacımız bu olmalı. Bu kristallerin en güzel sekilde ışıklarını yansıtmaya devam etmelerine destek olmalıyız. Bizim geleceğimiz onlar ve o ışıklar, umutlar hep onlarla yanacak, gerçek olacak. @jaleceanne

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s